ایجاد پیاده‌راه‌های شهری در جهان به عنوان راهکاری برای حفظ بافت‌های تاریخی و قدیمی شهرها اهمیت یافته است و این روند در ایران نیز مورد توجه قرار گرفته است. هدف اصلی این پژوهش، امکان‌سنجی اجرای طرح پیاده‌راه در دو محور اصلی بافت قدیم شهر زاهدان، یعنی خیابان‌های جامی و شریعتی، بود. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر روش‌شناسی، توصیفی-تحلیلی است.
جامعه آماری شامل عابران پیاده، کسبه، کارشناسان و نخبگان دو محور مذکور بود. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران و روش نمونه‌گیری تصادفی، ۳۰۰ نفر (۱۵۰ نفر در هر خیابان) تعیین شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون‌های میانگین، تی تک نمونه‌ای و تحلیل رگرسیون خطی استفاده گردید.
نتایج آزمون تی تک نمونه‌ای نشان داد که کلیه شاخص‌های ارزیابی شده شامل جذابیت و هویت کالبدی، زیست محیطی، و عملکردی در هر دو خیابان شریعتی و جامی، با میانگین‌هایی بین ۲.۲۲ تا ۲.۷۶، پایین‌تر از وضعیت مطلوب قرار دارند. به عنوان مثال، شاخص هویت کالبدی در شریعتی (۲.۴۸۵) و جامی (۲.۷۶۵) نگران‌کننده است. در مقابل، شاخص ترافیکی در هر دو خیابان با میانگین‌های ۳.۲۱۰ و ۳.۴۳۰، بالاتر از وضعیت مطلوب است، که این خود نیاز به مداخله را نشان می‌دهد.
یافته نهایی تحلیل رگرسیون خطی حاکی از آن بود که ایجاد پیاده‌راه شهری، ارتباط معناداری با بهبود عملکرد اقتصادی یا عوامل زیست محیطی در خیابان‌های جامی و شریعتی ندارد. این یافته نیازمند تفسیر دقیق‌تر در مورد عوامل مداخله‌گر و تعریف مجدد شاخص‌های موفقیت در بافت زاهدان است.