آروین، م.؛ فرجی، ا.؛ قانع، م. (۱۳۹۷). «ارزیابی ابعاد سرزندگی در پیادهراههای شهری از دیدگاه شهروندان (مطالعۀ موردی: پیادهراه فرهنگی رشت)». توسعۀ محلی (روستایی ـ شهری)، ۱۰(۲)، ۲۵۳ ـ ۲۷۶.
اسعدی، ا.؛ ایزدی، م.س.؛ صحیزاده، م. (۱۳۹۹). «ارزیابی محورهای مطلوب پیادهمداری به منظور ارتقای گردشگری شهری (مطالعۀ موردی: بافت مرکزی و تاریخی شهر سقز). نشریۀ هنرهای زیبا ـ معماری و شهرسازی، ۲۵(۴)، ۷۵ ـ ۸۸.
اسماعیلپور، ن.؛ کارآموز، ا.؛ فخارزاده، ز. (۱۳۹۴). «ارزیابی اختلاط کاربری در فضای شهری خیابان و راهکارهای ارتقای آن (نمونۀ موردی: خیابان کاشانی در بافت میانی شهر یزد). فصلنامه تحقیقات جغرافیایی، ۳۰(۴۷)، ۱ ـ ۲۴.
بحرینی، س.ح. (۱۳۷۵). فرایند طراحی شهری. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
پاکزاد، ج (۱۳۸۸). مبانی نظری و فرایند طراحی شهری. تهران: انتشارات شهیدی.
جعفریمبین، ش. (۱۳۹۲). ارزیابی کیفی پیادهراههای شهری در شهرهای ایرانی، نمونۀ موردی: پیادهراه بوعلی شهر همدان. پژوهشهای شهری هفت حصار، ۱(۴)، ۲۹ ـ ۳۶.
جهانی، م.؛ غلامی، ی. (۱۳۹۴). بررسی پیادهمداری در احیای بافتهای تاریخی. همایش ملی معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد زنجان.
جهانگیر، ص.؛ صارمی، ح.ر.؛ کلانتری خلیلآباد، ح. (۱۳۹۸). «امکانسنجی ارتقای پیادهمداری با رویکرد سرزندگی در فضاهای شهری؛ (مطالعۀ موردی: طراحی خیابان امام خمینی(ره) سنندج). فصلنامۀ شهر ایرانی اسلامی، ۹(۳۵)، ۱ ـ ۱۸.
جوادیان، ج.؛ معینی، م.؛ صادقی، ح. (۱۴۰۰). «ارزیابی قابلیتهای بازآفرینی پیادهراههای شهری از منظر توسعۀ پایدار». نشریۀ برنامهریزی و توسعه شهری، ۲(۶)، ۴۵ ـ ۶۲.
حبیبی، د.؛ لطیفی، غ.ر.؛ رضایی، م.؛ احمدیان، ر. (۱۴۰۳). «بررسی نقش پیادهمداری بر توسعۀ پایدار شهری (مطالعۀ موردی: پیادهراه چهارباغ عباسی اصفهان)». نشریۀ جغرافیا و برنامهریزی منطقهای، ۱۴(۲)، ۱ ـ ۱۸. doi: 10.22034/jgeoq.2024.359768.3901
حبیبی، ک. (۱۳۹۷). «مقایسۀ تطبیقی کیفیت پیادهراهها در ایران و خارج کشور با مدل (ANP). نشریۀ معماری و شهرسازی ایران، ۹(۱۵)، ۵ ـ ۱۹.
رفیعیان، م.؛ تقوایی، ع.؛ خادمی، م.؛ علیپور، ر. (۱۳۹۱). «بررسی تطبیقی رویکردهای سنجش کیفیت در طراحی فضاهای عمومی شهری». نشریه باغ نظر، ۹(۲۱)، ۳۵ ـ ۴۶.
روستایی، ش.؛ ناصری، ر. (۱۳۹۸). «ارزیابی قابلیت پیادهمداری معابر بافت تاریخی شهر مراغه». نشریۀ پژوهشهای جغرافیای برنامهریزی شهری، ۷(۲)، ۲۵۱ ـ ۲۷۰.
شیعه، ا.؛ کیومرث، م.؛ پیرایهگر، م. (۱۳۹۶). «نقش فضاهای عمومی در شکلگیری الگوهای فعالیت و تعاملات اجتماعی (مطالعۀ موردی: پیادهراههای شهری)». نشریۀ هنرهای زیبا ـ معماری و شهرسازی، ۲۲(۳)، ۵۵ ـ ۶۸.
صفاریراد، ع.؛ شمس، م. (۱۳۹۵). «بررسی معیارهای قابلیت پیادهمداری در سطح محلات شهری (مطالعۀ موردی: محلات جدید و قدیمی شهر رشت)». فصلنامۀ آمایش محیط، (۳۹)، ۱۸۳ ـ ۲۰۴.
غلامی گوهره، م.ر.؛ کاظمینی، ا.ر. (۱۳۹۴). پیادهراهها از مبانی نظری تا طراحی. تهران: انتشارات آدرپیما.
غلامی، ی.؛ شاطریان، م.؛ بسحاق، م.ر.؛ جهانی، م. (۱۳۹۸). «امکانسنجی اجرای طرح پیادهمداری با تأکید بر شاخص حملونقل شهری؛ نمونۀ موردی: خیابان امام خمینی شهر دزفول». مجلۀ برنامهریزی فضایی، ۹(۲)، 1 ـ 22.
قربانپور، م.؛ زالی، ن.؛ پوردخانی، م.؛ آزاده، س.ر. (۱۳۹۷). «ارزیابی مؤلفههای مؤثر بر تقویت سرزندگی در مسیرهای پیاده شهری (مطالعۀ موردی: پیادهراه علمالهدی شهر رشت)». مجلۀ مطالعۀ برنامهریزی سکونتگاههای انسانی، ۱۳(۱)، ۱۰۵ ـ ۱۲۳.
کاشانیجو، خ. (۱۳۸۹). پیادهراهها از مبانی طراحی تا ویژگیهای کارکردی. تهران: انتشارات آذرخش.
معینی، س.م. (۱۳۹۲). شهرهای پیادهمدار. تهران: انتشارات آذرخش.
مبهوت، م.؛ پوراحمد، ع.؛ رهنمایی، م.ت. (۱۳۹۴). «امکانسنجی تبدیل خیابان سجاد مشهد به پیادهراه با تأکید بر ارتقای کیفیت فضای عمومی». فصلنامه جغرافیا و برنامهریزی محیطی، ۲۶(۴)، ۴۵ ـ ۶۲.
مرکز آمار ایران. (۱۳۹۵). نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۹۵: استان سیستان و بلوچستان، شهرستان زاهدان. تهران: مرکز آمار ایران.
Arellana, J., Saltarin, M., Larranaga, A. M., Alvarez, V., & Henao, C. A. (2020). Urban walkability considering pedestrians' perceptions of the built environment: A 10-year review and a case study in a medium-sized city in Latin America. Transport Reviews, 40(2), 1-25.
Ewing, R., & Cerin, E. (2021). Urban design and walkability: A review of the evidence. Journal of Urban Design, 26(3), 265-285.
Ewing, R., & Handy, S. (2009). Measuring the unmeasurable: Urban design qualities related to walkability. Journal of Urban Design, 14(1), 65-84.
Fonseca, F., Ribeiro, P. J. G., & Conticelli, E. (2022). Walkability index for urban planning: A systematic review. Journal of Urban Planning and Development, 148(3), 04022025. doi: 10.1061/(ASCE)UP.1943-5444.0000869
Gehl, J. (2010). Life Between Buildings: Using Public Space. Washington: Island Press.
International Transport Forum. (2024). Improving the quality of walking and cycling in cities: Summary and conclusions. Paris: OECD Publishing.
IPCC. (2023). Climate Change 2023: Synthesis Report. Geneva: Intergovernmental Panel on Climate Change.
Jabbari, M., Fard, P., & Hosseini, A. (2023). A systematic review of pedestrian network concepts: Towards integrated urban mobility. Transport Reviews, 43(2), 185-208.
Jacobs, J. (1961). The Death and Life of Great American Cities. New York: Random House.
Jardim, M., & Castro Neto, M. (2022). Walkability and the post-pandemic city: A review of emerging dimensions. International Journal of Urban and Regional Research, 46(4), 567-585.
Lynch, K. (1960). The Image of the City. Cambridge: MIT Press.
Nieuwenhuijsen, M. J. (2021). Urban health and walkability: The role of the built environment. Environmental Research, 196, 110-125.
OECD. (2023). Rethinking Urban Mobility: Towards Sustainable and Inclusive Cities. Paris: OECD Publishing.
Rapoport, A. (1977). Human Aspects of Urban Form. Oxford: Pergamon Press.
Rui, Y., & Othengrafen, F. (2023). Innovative pedestrian streets and human-centered urban design: A comparative analysis. Sustainable Cities and Society, 92, 104485.
Sustainable Cities and Society. (2024). [عنوان دقیق مقاله – در صورت دسترسی]. Sustainable Cities and Society, 108, 105XXX.
UN-Habitat. (2022). World Cities Report 2022: Envisaging the Future of Cities. Nairobi: United Nations Human Settlements Programme.
UN-Habitat. (2024). Global Report on Urban Mobility and Walkability. Nairobi: United Nations Human Settlements Programme.
Westenhöfer, J., Knoll, M., & Lademann, J. (2023). Urban walkability and public health: A systematic review of the literature. Journal of Urban Health, 100(1), 112-129.
WHO. (2022). Walking and cycling for health: A guide for cities. Geneva: World Health Organization.
